باب اوّل
در تعقيب نمازها و دعاهاى ايّام هفته و اعمال شب و روز جمعه و بعض ادعيه مشهوره و مناجات خمس عشرة و غيرها و در آن چند فصلست : فصل اوّل : در تعقيبات مشتركه :
منقول از مصباح شيخ طوسى قدس سره و غيره پس هرگاه سلام نماز دادى سه مرتبه اَللَّهُ اَكْبَرُ بگو و بلند كن در هر يك دستها را تا محاذى گوشها پس بگو :
لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ اِلهاً واحِداً وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَ لا نَعْبُدُ اِلاَّ اِيَّاهُ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّ آبآئِنَا الأَْوَّلينَ لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ اَنْجَزَ وَعْدَهُ وَ نَصَرَ عَبْدَهُ وَ اَعَزَّ جُنْدَهُ وَ هَزَمَ الْأَحْزابَ وَحْدَهُ فَلَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ يُحْيى وَ يُميتُ وَ يُميتُ وَ يُحْيى وَ هُوَ حَىٌّ لا يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلى كُلِّشَىْءٍ قَديرٌ
ترجمه : « معبودى جز خدا آن معبود يكتا نيست و ما در برابر او تسليميم معبودى جز خدا نيست و ما جز او نپرستيم و دين ( و عبادت ) را خالص براى او گردانيم و اگر چه بر مشركان بد آيد . معبودى جز خدا نيست كه پروردگار ما و پروردگار پدران پيشين ما است . معبودى نيست جز خدا كه يكتاى يكتاى يكتاست . به وعده خود وفا كند و بندهاش را يارى كند و لشگرش را عزت دهد و به تنهايى احزاب ( باطل ) را منهزم ساخت . پس او را است پادشاهى و او راست سپاس ، كه زنده مىكند و مى ميراند و بميراند و زنده كند و او است زندهاى كه نمىميرد . هر خيرى به دست او است و بر هر چيز قادر است . »
پس بگو :
اَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاَّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ وَ اَتُوبُ اِلَيْهِ
ترجمه : « آمرزش مىخواهم از خدايى كه معبودى جز او نيست زنده و پاينده است و به سوى او توبه كنم . »
پس بگو :
اَللّهُمَّ اهْدِنى مِنْ عِنْدِكَ وَ اَفِضْ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِكَ وَ انْشُرْ عَلَىَّ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ اَنْزِلْ عَلَىَّ مِنْ بَرَكاتِكَ . سُبْحانَكَ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ ، اِغْفِرْ لى ذُنُوبى كُلَّها جَميعاً ، فَاِنَّهُ لا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ كُلَّها جَميعاً اِلاَّ اَنْتَ ، اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ اَحاطَ بِهِ عِلْمُكَ ، وَ اَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ شَرٍّ اَحاطَ بِهِ عِلْمُكَ . اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ عافِيَتَكَ فى اُمُورى كُلِّها ، وَ اَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْىِ الدُّنْيا وَ عَذابِ الْأخِرَةِ ، وَ اَعُوذُ بِوَجْهِكَ الْكَريمِ ، وَ عِزَّتِكَ الَّتى لا تُرامُ ، وَ قُدْرَتِكَ الَّتى لا يَمْتَنِعُ مِنْها شَىْءٌ مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ ، وَ مِنْ شَرِّ الْاَوْجاعِ كُلِّها ، وَ مِنْ شَرِّ كُلِّ دابَّةٍ اَنْتَ اخِذٌ بِناصِيَتِها ، اِنَّ رَبّى عَلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ ، وَ لاحَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ . تَوَّكَلْتُ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لايَمُوتُ ، وَ الْحَمْدُ للَّهِِ الَّذى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فِى الْمُلْكِ ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِىٌّ مِنَ الذُّلِّ ، وَ كَبِّرْهُ تَكْبيراً .
ترجمه : « بار خدايا مرا از جانب خود راهنمائيم فرما و از زياده بخششت به من افاضه نما و از رحمتت بر من بگستران و از بركاتت بر من فرو بار . منزهى تو معبودى جز تو نيست ، تمامى و همه گناهانم را بيامرز ، زيرا جز تو كسى تمامى و همه گناهان را نيامرزد ، بار خدايا من از تو درخواست مىكنم ، هر خيرى را كه علمت بدان احاطه نمود ، و پناه مىبرم به تو از هر شرى كه علمت بدان احاطه نمود ، بار خدايا من از تو در تمام كارهايم عافيت مىخواهم ، و به تو پناه مى برم از رسوائى و خوارى دنيا و عذاب آخرت ، و پناه مى برم به ذات بزرگوارت و به عزتت كه فوق آن متصور نيست ، و به قدرتت كه چيزى از آن سرپيچى نتواند ، از شر دنيا و آخرت و از شر تمامى دردها و از گزند هر جنبنده اى كه تو فرمانرواى او هستى ، همانا پروردگار من بر روش حقى است و هيچ جنبش و نيرويى نيست جز به دست خداى والاى بزرگ . توكل كنم بر خداى زندهاى كه هرگز نميرد و ستايش مخصوص خدايى است كه فرزندى نگرفته و كسى در سلطنت شريك او نيست ، و خوارى ندارد تا نيازمند ياور باشد و به نحو كامل او را بزرگ شمار . »
پس تسبيح ميكنى تسبيح حضرت زهراء عليها السلام و مىگوئى پيش از آنكه از موضع خود حركت كنى ده مرتبه :
اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلَّا اللَّهُ ، وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ ، اِلهاً واحِداً اَحَداً فَرْداً صَمَداً ، لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً .
ترجمه : « گواهى دهم كه معبودى جز خداى يگانه نيست كه شريكى ندارد . معبود يكتاى يگانه فرد بى نياز ، همسر و فرزندى نگيرد . »
مؤلّف گويد : كه فضيلت اين تَهْليل [ اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ ] بسيار وارد شده خصوصاً در تعقيب نماز صبح و شام و هنگام طُلُوع و غروب آفتاب .
پس مىگوئى :
سُبْحانَ اللَّهِ كُلَّما سَبَّحَ اللَّهَ شَىءٌ ، وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُسَبَّحَ وَ كَما هُوَ اَهْلُهُ ، وَ كما يَنْبَغى لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ ، وَ الْحَمْدُ للَّهِِ كُلَّما حَمِدَ اللَّهَ شَىءٌ ، وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُحْمَدَ ، وَ كَما هُوَ اَهْلُهُ وَ كَما يَنْبَغى لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ ، وَ لا اِلهَ اِلاَّ اللَّهُ كُلَّما هَلَّلَ اللَّهَ شَىءٌ ، وَ كَما يُحِبُ اللَّهُ اَنْ يُهَلَّلَ ، وَ كَما هُوَ اَهْلُهُ ، وَ كَما يَنْبَغى لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ ، وَ اللَّهُ اَكْبَرُ كُلَّما كَبَّرَ اللَّهَ شَىءٌ ، وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُكَبَّرَ ، وَ كَما هُوَ اَهْلُهُ ، وَ كَما يَنْبَغى لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ ، سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ للَّهِِ ، وَ لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ ، وَ اللَّهُ اَكْبَرُ عَلى كُلِّ نِعْمَةٍ اَنْعَمَ بِها عَلَىَّ ، وَ عَلى كُلِّ اَحَدٍ مِنْ خَلْقِهِ مِمَّنْ كانَ اَوْ يَكُونُ اِلى يَوْمِ الْقِيمَةِ ، اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ اَسْئَلُكَ مِنْ خَيْرِ ما اَرْجُو وَ خَيْرِ ما لا اَرْجُو ، وَ اَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ ما اَحْذَرُ وَ مِنْ شَرِّ ما لا اَحْذَرُ .
ترجمه : « منزه است خدا هر آنگاه كه چيزى خدا را تسبيح گويد و چنانچه خدا دوست دارد كه او را تسبيح كنند و چنانچه او لايق آنست و شايسته ذات بزرگوار و عزت و جلال او است و ستايش خاص خدا است هرآنگاه كه چيزى او را ستايش كند و چنانچه دوست دارد ستايش شود و چنانچه لايق آنست و شايسته ذات بزرگوار و عزت و جلال او است و معبودى جز خداى يكتا نيست هر آنگاه كه چيزى او را به يكتايى ياد كند و چنانچه دوست دارد به يكتايى ياد شود و چنانچه لايق آن است و شايسته ذات بزرگوار و عزت و جلال او است و خدا بزرگ است هر آنگاه كه چيزى او را به بزرگى ياد كند و چنانچه دوست دارد به بزرگى ياد شود و چنانچه لايق آنست و شايسته ذات بزرگوار و عزت و جلال او است منزه است خدا و ستايش خاص او است و معبودى جز او نيست و از همه چيز بزرگتر است براى هر نعمتى كه به من و به هر يك از خلق خود داده از آنانكه بوده اند يا پس از اين تا روز قيامت بيايند بار خدايا من از تو مىخواهم كه درود بر محمد و آلش بفرستى و از تو درخواست مىكنم هر خيرى را چه اميد به آن داشته باشم و چه نداشته باشم و پناه مى برم به تو از شر آنچه از آن در هراسم و آنچه در هراس آن نيستم .»
پس مىخوانى سوره حمد و آية الكرسى ( بقره، 255 ) ؛ و شَهِدَ اللَّهُ ( آل عمران، 18 ) ؛ و آيه قُلِ اللّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ ( آلعمران، 26 ) ؛ و آيه سَخِرَه و آن سه آيه است از سوره اَعْراف كه اوّل آن اِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ ( آيات 54 – 56 ) است و آخر آن مِنَ الْمُحْسِنينَ .
پس مىگوئى سه مرتبه :
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلينَ ، وَ الْحَمْدُ للَّهِِ رَبِّ الْعالَمينَ .
ترجمه : « منزه است پروردگار تو پروردگار عزت از آنچه ( مشركان ) توصيف كنند و درود بر پيامبران مرسل و ستايش خاص خدا است كه پروردگار جهانيانست . »
پس مىگوئى سه مرتبه :
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَ اجْعَلْ لى مِنْ اَمْرى فَرَجاً وَ مَخْرَجاً ، وَ ارْزُقْنى مِنْ حَيْثُ اَحْتَسِبُ وَ مِنْ حَيْثُ لا اَحْتَسِبُ .
ترجمه : « بار خدايا بر محمد و خاندانش درود فرست و در كار من فرج و گشايشى قرار ده و روزيم ده از آنجا كه گمان دارم و از آنجا كه گمان ندارم .»
و اين دعائى است كه جبرئيل تعليم حضرت يُوسف عليه السلام كرد هنگامى كه در زندان بود ،
پس بگير محاسن خود را بدست راست و كف دست چپ را بگشا بجانب آسمان و بگو ، هفت مرتبه :
يا رَبَّ مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَ عَجِّلْ فَرَجَ آلِ مُحَمَّدٍ
ترجمه :« اى پروردگار محمد و خاندان محمد بر محمد و آل محمد درود فرست و فرج آل محمد را نزديك كن . »
و بگو نيز بهمان حال سه مرتبه :
يا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ ، صَلِ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَ ارْحَمْنى وَ اَجِرْنى مِنَ النَّارِ .
ترجمه : « اى ( خدايى كه ) داراى جلال و بزرگوارى ( هستى ) درود فرست بر محمد و خاندانش و به من رحم كن و از دوزخم پناه ده . »
پس مىخوانى دوازده مرتبه قُلْ هُوَ اللَّهُ اَحَدٌ . و مىگوئى :
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الْمَكْنُونِ الْمَخْزُونِ الطَّاهِرِ الطُّهْرِ الْمُبارَكِ ، وَ اَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ ، وَ سُلْطانِكَ الْقَديمِ ، يا واهِبَ الْعَطايا ، وَ يا مُطْلِقَ الأُسارى ، وَ يا فَكَّاكَ الرِّقابِ مِنَ النَّارِ ، اَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ اَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتى مِنَ النَّارِ ، وَ اَنْ تُخْرِجَنى مِنَ الدُّنْيا سالِماً ، وَ [ اَنْ ] تُدْخِلَنِى الْجَنَّةَ امِناً ، وَ اَنْ تَجْعَلَ دُعآئى اَوَّلَهُ فَلاحاً ، وَ اَوْسَطَهُ نَجاحاً ، وَ اخِرَهُ صَلاحاً ، اِنَّكَ اَنْتَ عَلاّمُ الْغُيُوبِ .
ترجمه : « بار خدايا از تو درخواست مىكنم به حق نام نهفته و پنهانت كه پاك و پاكيزه و مبارك است و از تو مىخواهم به حق نام بزرگ و سلطنت ازليت اى بخشنده عطاها و اى رها كننده اسيران و اى آزاد كننده بندگان از دوزخ از تو مىخواهم كه درود فرستى بر محمد و خاندانش و مرا نيز از آتش دوزخ آزاد كنى و از دنيا با ايمان سالم بيرونم برى و وارد بهشتم كنى با ايمنى و دعايم را چنان قرار دهى كه آغازش رستگارى و وسطش فيروزى و انجامش صلاح ( حالم ) باشد كه تو همانا داناى به ناديدنيهايى . »
و در صحيفه علويّه است در تعقيب هر فريضه :
يا مَنْ لايَشْغَلُهُ سَمْعٌ ، عَنْ سَمْعٍ وَ يا مَنْ لا يُغَلِّطُهُ السَّآئِلُونَ ، وَ يا مَنْ لا يُبْرِمُهُ اِلْحاحُ المُلِحِّينَ ، اَذِقْنى بَرْدَ عَفْوِكَ وَ حَلاوَةَ رَحْمَتِكَ وَ مَغْفِرَتِكَ .
ترجمه : « اى آنكه سرگرمش نكند شنيدنى از شنيدن ديگر و اى آنكه ( كثرت ) سائلان او را به اشتباه نيندازد و اى كسىكه اصرار اصراركنندگان به ستوهش نياورد ، لذت عفو و شيرينى رحمت و آمرزشت را به من بچشان . »
و نيز مىگوئى :
اِلهى هذِهِ صَلوتى صَلَّيْتُها ، لا لِحاجَةٍ مِنْكَ اِلَيْها ، وَ لا رَغْبَةٍ مِنْكَ فيها اِلاَّ تَعْظيماً وَ طاعَةً وَ اِجابَةً لَكَ اِلى ما اَمَرْتَنى بِهِ ، اِلهى اِنْ كانَ فيها خَلَلٌ اَوْ نَقْصٌ مِنْ رُكُوعِها اَوْ سُجُودِها فَلا تُؤاخِذْنى ، وَ تَفَضَّلْ عَلَىَّ بِالْقَبُولِ وَ الْغُفْرانِ .
ترجمه : « اى معبود من اين نمازى كه من بجا آوردم نه بخاطر احتياجى از تو به آن بود و نه رغبتى كه تو در آن داشته باشى جز تعظيم و فرمانبردارى تو و پذيرفتن آنچه مرا بدان مأمور كردى معبود من اگر در اين نماز من خللى يا نقصى در ركوع يا سجودش هست پس مرا مؤاخذه مكن و با پذيرفتن آن و آمرزش ( من ) بر من تفضل كن . »
و نيز مىخوانى عقب هر نماز اين دعا را كه پيغمبرصلى الله عليه وآله تعليم اميرالمؤمنين عليه السلام نموده براى حافظه :
سُبْحانَ مَنْ لا يَعْتَدى عَلى اَهْلِ مَمْلَكَتِهِ ، سُبْحانَ مَنْ لايَاْخُذُ اَهْلَ الْأَرْضِ بِاَلْوانِ الْعَذابِ ، سُبْحانَ الرَّؤُفِ الرَّحيمِ ، اَللّهُمَّ اجْعَلْ لى فى قَلْبى نُوراً وَ بَصَراً وَ فَهْماً وَ عِلْماً ، اِنَّكَ عَلى كُلِّشَىءٍ قَديرٌ .
ترجمه : « منزه است خدايى كه بر آنان كه تحت فرمانش هستند ستم نكند منزه است خدايى كه مردم زمين را به عذابهاى رنگارنگ نگيرد منزه است خداى رؤف مهربان بار خدايا در دل من نور ( معرفت ) و بصيرت و فهم و علمى قرار داده كه تو بر هر چيز توانائى . »
و در مصباح كفعمى است كه سه مرتبه بگو بعد از نمازها :
اُعيذُ نَفْسى وَ دينى وَ اَهْلى وَ مالى وَ وَلَدى وَ اِخْوانى فى دينى ، وَ ما رَزَقَنى رَبّى ، وَ خَواتيمَ عَمَلى ، وَ مَنْ يَعْنينى اَمْرُهُ ، بِاللَّهِ الْواحِدِ الْأَحَدِ الصَّمَدِ الَّذى لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً اَحَدٌ ، وَ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ ، وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ اِذا وَقَبَ ، وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِى الْعُقَدِ ، وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ اِذا حَسَدَ ، وَ بِرَبِّ النَّاسِ ، مَلِكِ النَّاسِ ، اِلهِ النَّاسِ ، مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ الَّذى يُوَسْوِسُ فىصُدُورِ النَّاسِ ، مِنَالْجِنَّةِ وَ النَّاسِ .
ترجمه : « پناه مىدهم خودم و دينم و خانواده و مال و فرزندم و برادران دينى خود و آنچه پروردگارم به من روزى كرده و سرانجام كارم و هم آن كس را كه دلبند كار اويم همه را به خداى يگانه يكتاى بى نياز كه نزاده و نه زائيده شده هيچكس همتايش نيست و به پروردگار صبحدم از شر آنچه آفريده و از شر شب هنگامى كه به تاريكى درآيد و از شرّ دمندگانى در گره ها و از شر حسود هنگامى كه حسودى كند و به پروردگار مردم پادشاه مردم معبود مردم از شر وسوسهگر نهانى آن كس كه در سينه ها ( و دلهاى ) مردم وسوسه كند ( چه ) از جنيان باشد و ( چه ) از مردم . »
و از خطّ شيخ منقول است كه حضرت رسول صلى الله عليه وآله فرموده هر كه خواهد كه خدا او را در قيامت بر اعمال بد او مطلّع نگرداند و ديوان گناهان او نگشايد بايد كه بعد از هر نماز اين دعا را بخواند :
اَللّهُمَّ اِنَّ مَغْفِرَتَكَ اَرْجى مِنْ عَمَلى ، وَاِنَّ رَحْمَتَكَ اَوْسَعُ مِنْ ذَنْبى ، اَللّهُمَّ اِنْ كانَ ذَنْبى عِنْدَكَ عَظيماً ، فَعَفْوُكَ اَعْظَمُ مِنْ ذَنْبى ، اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ اَكُنْ اَهْلاً اَنْ اَبْلُغَ رَحْمَتَكَ فَرَحْمَتُكَ اَهْلٌ اَنْ تَبْلُغَنى وَ تَسَعَنى ، لِأَنَّها وَسِعَتْ كُلَّشَىْءٍ ، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ .
ترجمه : « بار خدايا مسلماً آمرزش تو اميدوار كننده تر از كار من است و مسلماً رحمت تو وسيعتر از گناه من است . بار خدايا اگر گناهم پيش تو بزرگ است ولى عفو تو بزرگتر از گناه من است . بار خدايا اگر من شايسته رسيدن رحمتت نيستم ولى رحمت تو شايستگى رسيدن و فراگرفتن مرا دارد ، زيرا كه رحمت تو همه موجودات را فراگرفته به ( اميد ) رحمتت اى ارحم الراحمين . »
و از ابن بابويه رحمه الله منقول است كه فرموده چون از تسبيح حضرت فاطمه عليها السلام فارغ شوى بگو :
اَللّهُمَّ اَنْتَ السَّلامُ وَ مِنْكَ السَّلامُ ، وَ لَكَ السَّلامُ ، وَ اِلَيْكَ يَعُودُ السَّلامُ ، سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلينَ ، وَ الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكاتُهُ ، السَّلامُ عَلَى الْأَئِمَّةِ الْهادينَ الْمَهْدِيّينَ ، اَلسَّلامُ عَلى جَميعِ اَنْبِيآءِ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ مَلائِكَتِهِ ، اَلسَّلامُ عَلَيْنا وَ عَلى عِبادِ اللَّهِ الصَّالِحينَ ، اَلسَّلامُ عَلى عَلِىٍّ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ ، اَلسَّلامُ عَلَى الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ سَيِّدَىْ شَبابِ اَهْلِ الْجَنَّةِ اَجْمَعينَ ، اَلسَّلامُ عَلى عَلِىِّ بْنِالْحُسَيْنِ زَيْنِ الْعابِدينَ ، اَلسَّلامُ عَلى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍّ باقِرِ عِلْمِ النَّبِيّينَ ، اَلسَّلامُ عَلى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ ، اَلسَّلام عَلى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ الْكاظِمِ ، اَلسَّلامُ عَلى عَلِىِّ بْنِ مُوسَى الرِّضا ، اَلسَّلامُ عَلى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍ الْجَوادِ ، اَلسَّلامُ عَلى عَلِىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْهادى ، اَلسَّلامُ عَلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِىٍ الزَّكِىِّ الْعَسْكَرِىِّ ، اَلسَّلامُ عَلَى الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ الْقآئِمِ الْمَهْدِىِّ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ .
ترجمه : « بارخدايا تويى سلام ( سالم از هر عيب ) و از جانب تو است سلامتى و خاص تو است سلامتى و به سوى تو باز گردد ، منزه است پروردگار تو پروردگار عزت از آنچه وصف كنند و سلام بر پيمبران و ستايش ، خاص پروردگار جهانيان است . سلام بر تو اى پيمبر ( گرامى اسلام ) و رحمت خدا و بركاتش ، سلام بر امامان راهنماى راه يافته ، سلام بر تمامى پيمبران خدا و رسولان و فرشتگانش ، سلام بر ما و بر بندگان شايسته خدا ، سلام بر على امير مؤمنان ، سلام بر حسن و حسين دو آقاى تمام جوانان اهل بهشت ، سلام بر حضرت على بن الحسين زيور بخش عابدان ، سلام بر حضرت محمد بن على شكافنده علم پيمبران ، سلام بر حضرت جعفر بن محمد ( امام ) صادق ، سلام بر حضرت موسى بن جعفر« الكاظم » ، سلام بر حضرت على بن موسى « الرضا » ، سلام بر حضرت محمد بن على « الجواد » ، سلام بر حضرت على بن محمد « الهادى» ، سلام بر حسن بن على« الزكى العسكرى » ، سلام بر حضرت حجة بن الحسن « القائم المهدى » ، درود فراوان خدا بر تمامى ايشان . »
پس هر حاجت كه دارى از خدا بطلب !
شيخ كفعمى فرموده بعد از نمازها مىگوئى :
رَضيتُ بِاللَّهِ رَبّاً و بِالْإِسْلامِ ديناً ، وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وآلِهِ نَبِيّاً ، وَ بِعَلِىٍ اِماماً، وَ بِالْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ عَلِىٍّ وَ مُحَمَّدٍ وَ جَعْفَرٍ وَ مُوسى وَ عَلِىٍّ وَ مُحَمَّدٍ وَ عَلِىٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْخَلَفِ الصَّالِحِ ، عَلَيْهِمُ السَّلامُ اَئِمَّةً وَسادَةً وَقادَةً ، بِهِمْ اَتَوَلّى ، وَ مِنْ اَعْدآئِهِمْ اَتَبَرَّءُ .
ترجمه : « خوشنودم كه پروردگارم خدا است و دينم دين اسلام است و پيمبرم محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم است و
امامانم على و حسن و حسين و على و محمد و جعفر و موسى و على و محمد و على و حسن و فرزند شايسته اويند درود بر ايشان كه پيشوايان و آقايان و رهبرانند به ايشان دوستى دارم و از دشمنانشان بيزارى جويم . »
پس بگو سه مرتبه :
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ الْعَفْوَ وَ الْعافِيَةَ ، وَ الْمُعافاةَ فِى الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ .
ترجمه : « بار خدايا من از تو گذشت و سلامتى و آسايش در دنيا و آخرت را خواستارم . »
